Kredytowe ABC


Kredyt konsumencki – umowa zawarta pomiędzy konsumentem a przedsiębiorstwem (z reguły bankiem lub inną instytucją branży finansowej ale także z każdym innym przedsiębiorstwem, które cokolwiek nam kredytuje). Kredyt konsumencki jest regulowany ustawą z dnia 12 maja 2011r. o Kredycie konsumenckim (Dz. U. nr 126, poz. 715 ze zm.) i dotyczy zobowiązań zaciągniętych na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej.


Przykłady:

  • kredyt gotówkowy
  • kredyt zaciągnięty na cele mieszkaniowe (nie zabezpieczony hipoteką)
  • zakupy w systemie ratalnym lub z odroczonym terminem płatności

Warto dodać, że wyżej wymienionej ustawy nie stosuje się do kredytów hipotecznych (z wyjątkiem kilku wybranych przepisów) a także do kredytów darmowych, czyli popularnych „0%”


O czym jeszcze powinniśmy wiedzieć?

  • od umowy kredytu możemy odstąpić bez podania przyczyny w terminie do 14 dni (licząc od daty jej zawarcia). Nie ponosimy wówczas żadnych finansowych konsekwencji z wyjątkiem naliczonych za dany okres (czyli maks. za 14 dni) odsetek. Dodatkowo kredytodawca ma obowiązek zwrotu opłat przygotowawczych i prowizji.
  • umowa kredytu konsumenckiego musi być zawarta w formie pisemnej, a jej treść musi charakteryzować się pełną zrozumiałością i jednoznacznością. Oczywiście owa umowa musi zostać bezzwłocznie dostarczona konsumentowi.
  • ustawa, o której mowa była wcześniej, nakłada na kredytodawcę obowiązek obliczenia RRSO czyli rzeczywistej rocznej stopy procentowej. W jej skład wchodzą wszystkie opłaty, które trzeba ponieść aby otrzymać kredyt na danych warunkach. RRSO obejmuje także ubezpieczenia i zabezpieczenia kredytu o ile są one obowiązkowe. Dodatkowo umowa kredytowa musi zawierać informację o całkowitym koszcie kredytu.
  • kredytodawca ma prawo do pobierania opłat, związanych z wcześniejszą spłatą kredytu lub jego części. Na szczęście opłaty te nie mogą być dowolnie wysokie i stosowane są tylko w ściśle określonych przypadkach. Ich wysokość nie może przekroczyć 0,5% lub 1% (w zależności od okresu jaki pozostał do przewidywanego terminu spłaty) spłacanej części kwoty. Stosować można je tylko w sytuacji, kiedy spłata przypada na okres, w którym stopa procentowa kredytu jest stała, a jego kwota spłacana w kolejnych 12 miesiącach jest wyższa od trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.


Uwaga! Przed 18 grudnia 2011 r. obowiązywała ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2001 r. nr 100, poz. 1081 ze zm.). Jej przepisy stosuje się nadal do umów kredytowych zawartych do 17 grudnia 2011 r. włącznie. Ustawa ta, zastosowania wobec kredytów i pożyczek przekraczających 80.000 zł (albo równowartości tej kwoty w walutach obcych). Były to więc znacząco niższe limity niż obecnie (255 tys. zł lub równowartość tej kwoty w walutach obcych). W 2006 r. przepisy ustawy zaczęły być stosowane także do tzw. chwilówek, czyli pożyczek gotówkowych na kwotę do 500 zł zaciąganych na okres do trzech miesięcy; jak również do kredytów mieszkaniowych, w wysokości do 80.000 zł. W świetle tej ustawy zabronione było także pobieranie prowizji za wcześniejszą spłatę.


Kredyt hipoteczny – jak wskazuje sama nazwa, jest to kredyt zabezpieczony hipoteką. Nie jest ważne, czy pochodzące z niego pieniądze zostaną zwydatkowane na remont mieszkania, budowę domu czy na inny dowolny cel. Zatem, przytoczone nazewnictwo jako kryterium podziału przyjmuje sposób zabezpieczenia, a nie celowość kredytu. Banki w przypadku kredytów hipotecznych stosują zazwyczaj termin kredyt mieszkaniowy, bowiem jak wynika z praktyki, większość kredytów hipotecznych jest wydatkowanych właśnie na remont lub zakup mieszkania. Warto wspomnieć, że zabezpieczenie kredytu hipoteką, stosuje się głównie w przypadku zaciągania wysokich kwot. „Mniejsze” kredyty zabezpieczane są w inny sposób, np. papierami dłużnym w postaci weksli lub odpowiednimi ubezpieczeniami.
Jeżeli chodzi o porządek prawny w Polsce, to niestety brakuje szczegółowych regulacji dotyczących kredytów hipotecznych. Aktualnie stosuje się do nich szereg aktów prawnych, takich jak np. ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe, ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (tylko w zakresie obowiązków informacyjnych oraz sankcji za naruszenie niektórych z tych obowiązków polegającej na możliwości spłaty części kredytu bez odsetek i innych kosztów – tj. tzw. sankcji kredytu darmowego), ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych.


Kredyt konsolidacyjny – jest kredytem specjalnym, zaciąganym w celu spłaty pozostałych zobowiązań kredytobiorcy. Zatem, w sytuacji kiedy konsument zaciągnął kredyt gotówkowy, hipoteczny lub inny kredyt ratalny ma możliwość ich konsolidacji, czyli połączenia w jeden, długoterminowy, z reguły korzystniej oprocentowany (w porównaniu z oprocentowaniem pojedynczych kredytów). W ten sposób kredytobiorca ma obowiązek spłaty tylko jednej raty, w banku, w którym skonsolidował kredyty, a nie spłaty kilku rat w kilku różnych bankach.

Kredyt komercyjny – jest kredytem zaciąganym przez przedsiębiorców, na cele związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, czyli np. na zakup środków trwałych, obrotowych lub inwestycje. Kredyt komercyjny jest regulowany ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. prawo bankowe. Nie stosuje się wobec niego przepisów ustawy o kredycie konsumenckim.

Kredyt gotówkowy – jest zobowiązaniem zaliczanym do kredytów konsumenckich, w związku z tym stosuje się wobec niego przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim. Obecnie, są to jedne z najbardziej popularnych produktów bankowych i parabankowych, charakteryzujące się przede wszystkim prostotą i proceduralną szybkością. Dodatkowo do ich zalet należy zaliczyć to, że może zostać wykorzystane na dowolny cel.

Kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym (inaczej nazywany debetem) – definiuje art. 5 pkt 4 ustawy o kredycie konsumenckim, jest to „umowa o kredyt, który kredytodawca udostępnia konsumentowi umożliwiając dysponowanie środkami pieniężnymi w wysokości przekraczającej środki zgromadzone na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym.” Zasadniczo, podczas wizyty w banku, konsument podpisuje dwie umowy – pierwszą związaną z otworzeniem rachunku bankowego, drugą – o kredyt udzielany w ramach tego rachunku. Wysokość limitu kredytowego (debetu) ustalana jest przez bank, a w przypadku kiedy klient z niego skorzysta, środki zasilające rachunek bankowy, są w pierwszej kolejności zaliczane na poczet zaciągniętego zobowiązania.
 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *